ภาษาที่ใช้ควบคุมการทำงานของ Arduino จะใช้ “ภาษา C++” โดยมีการจัดแบ่งรูปแบบโครงสร้างของการเขียนโปรแกรมออกเป็นส่วนย่อยๆ หลายๆ ส่วน โดยเรียกแต่ละส่วนว่า “ฟังก์ชัน” และเมื่อนําฟังก์ชันมารวมเข้าด้วยกันก็จะเรียกว่า “โปรแกรม” ซึ่งอย่างน้อยที่สุดต้องมี 2 ฟังก์ชัน คือ setup() และ loop()
int Servo1 = 9; // กําหนดให้ Servo1 แทน Pin Digital-9
Servo myservo; // สร้าง object ชื่อ myservo
void setup()
{
myservo.attach(Servo1); // เริ่มต้นใช้งานขา Digital-9
}
void loop()
{
myservo.write(180); // สั่งให้หมุนไปที่ 180 องศา
}
โครงสร้างพื้นฐานของ Arduino ประกอบไปด้วย 3 ส่วนสำคัญ:
1. Header Section
ส่วนการประกาศ Compiler Directive, ตัวแปร Global และค่าคงที่ต่างๆ ก่อนเริ่มต้นโปรแกรม
2. setup()
ทำงานเพียง "รอบเดียว" เมื่อเริ่มต้น ใช้ตั้งค่าเริ่มต้น เช่น pinMode หรือ Baudrate
3. loop()
ทำงาน "วนซ้ำ" ต่อเนื่องไปเรื่อยๆ เป็นส่วนหลักในการควบคุมการทำงานของบอร์ด
ตัวแปร (Variables)
ตัวแปรคือ “ชื่อ” ที่ใช้แทนค่าข้อมูล เพื่อให้ง่ายต่อการอ่านและทำความเข้าใจโปรแกรม แทนที่จะใช้ตัวเลขดิบๆ ซึ่งยากต่อการตรวจสอบ โดยตัวแปรอาจเป็นได้ทั้งค่าที่เปลี่ยนได้ (Variable) หรือค่าคงที่ (Constant)
ชนิดและประเภทของตัวแปร
หากเปรียบตัวแปรเป็น "ภาชนะ" ข้อมูลก็คือสิ่งของ เราต้องเลือกขนาดภาชนะให้เหมาะสมกับของที่จะใส่ เพื่อประสิทธิภาพสูงสุด:
คุณสมบัติเฉพาะของตัวแปร
เราสามารถระบุคุณสมบัติเจาะจงเพื่อประหยัดหน่วยความจำและทำให้โปรแกรมเร็วขึ้นด้วยคำสั่งเสริม 4 ชนิด: